fa مقایسه متغیرهای فعالیت الکتریکی عضلات اندام تحتانی در سالمندان با و بدون کوتاهی عضله ایلیوپسواس حین راه رفتن بیومکانیک ورزشی Sport Biomechanics تحقيقي Original Articles <p style="font-style:normal;"><em><span style="color:#003300;"><span style="font-size:12px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="line-height:150%"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="line-height:150%"><strong>زمینه و هدف:</strong> کوتاهی عضله ایلیوپسواس به‌عنوان یکی از شایع‌ترین اختلالات اسکلتی&ndash;عضلانی در سالمندان، می‌تواند با تغییر در بیومکانیک اندام تحتانی و الگوی فعال‌سازی عضلات، خطر ناپایداری و زمین‌خوردن را افزایش دهد. این مطالعه به منظور مقایسه متغیرهای فعالیت الکتریکی عضلات اندام تحتانی در سالمندان با و بدون کوتاهی عضله ایلیوپسواس حین راه رفتن انجام شد.</span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:150%"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="line-height:150%"><strong>روش بررسی:</strong> این مطالعه مورد شاهدی روی ۴۰ سالمند 75-65 ساله (۲۰ نفر با کوتاهی ایلیوپسواس و ۲۰ نفر بدون کوتاهی ایلیوپسواس) در شهر اردبیل طی سال 1404 انجام شد. سالمندان با توانایی انجام آزمون‌ها در گروه دارای کوتاهی عضله ایلیوپسواس، کوتاهی عضله ایلیوپسواس با محدودیت بیش از 10 درجه در تست توماس داشتند. افراد دارای آسیب اسکلتی - ‌عضلانی اخیر، بیماری‌های ستون فقرات، اختلالات عصبی یا روماتولوژیک، سابقه جراحی، یا مصرف داروهای مسکن و شل‌کننده عضلانی از مطالعه حذف شدند. فعالیت الکتریکی عضلات تیبیالیس قدامی، گاستروکنمیوس داخلی، رکتوس فموریس، اداکتور مگنوس، بایسپس فموریس، گلوتئوس مدیوس، گلوتئوس ماگزیموس و ارکتور اسپاین حین راه رفتن با استفاده از الکترومایوگرافی سطحی ثبت شد. داده‌ها در سه فاز چرخه گام (تماس پاشنه، میانه اتکا و هل دادن) تحلیل و مقادیر فرکانس میانه مقایسه شدند.</span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:150%"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="line-height:150%"><strong>یافته‌ها:</strong> در گروه دارای کوتاهی ایلیوپسواس، فعالیت عضله گلوتئوس مدیوس در فاز میانه اتکا </span><span dir="LTR"><span style="line-height:150%">77.76&plusmn;14.19</span></span><span lang="FA" style="line-height:150%"> در برابر </span><span dir="LTR"><span style="line-height:150%">57.08&plusmn;8.22</span></span><span lang="FA" style="line-height:150%"> و هل دادن </span><span dir="LTR"><span style="line-height:150%">68.01&plusmn;14.76</span></span><span lang="FA" style="line-height:150%"> در برابر </span><span dir="LTR"><span style="line-height:150%">46.56&plusmn;14.11</span></span><span lang="FA" style="line-height:150%"> و فعالیت گاستروکنمیوس داخلی در فاز هل دادن </span><span dir="LTR"><span style="line-height:150%">77.80&plusmn;16.05</span></span><span lang="FA" style="line-height:150%"> در برابر </span><span dir="LTR"><span style="line-height:150%">64.11&plusmn;16.74</span></span><span style="line-height:150%"> به‌طور معنی‌داری بیشتر بود </span><span dir="LTR"><span style="line-height:150%">(P<0.05)</span></span><span lang="FA" style="line-height:150%">. در مقابل، عضلات رکتوس فموریس </span><span dir="LTR"><span style="line-height:150%">50.87&plusmn;10.42</span></span><span lang="FA" style="line-height:150%"> در برابر </span><span dir="LTR"><span style="line-height:150%">43.10&plusmn;13.17</span></span><span lang="FA" style="line-height:150%">، اداکتور مگنوس </span><span dir="LTR"><span style="line-height:150%">48.11&plusmn;9.06</span></span><span lang="FA" style="line-height:150%"> در برابر </span><span dir="LTR"><span style="line-height:150%">37.19&plusmn;12.44</span></span><span lang="FA" style="line-height:150%"> و بایسپس فموریس </span><span dir="LTR"><span style="line-height:150%">57.51&plusmn;14.85</span></span><span lang="FA" style="line-height:150%"> در برابر </span><span dir="LTR"><span style="line-height:150%">42.94&plusmn;9.37</span></span><span lang="FA" style="line-height:150%"> در فاز هل دادن در گروه سالم فعالیت بالاتری نشان دادند </span><span dir="LTR"><span style="line-height:150%">(P<0.05)</span></span><span lang="FA" style="line-height:150%">.<span style="font-family:"Arial","sans-serif""></span></span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:150%"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="line-height:150%"><strong>نتیجه‌گیری:</strong> کوتاهی ایلیوپسواس موجب تغییر در الگوی فعالیت عضلات اندام تحتانی و افزایش وابستگی به الگوهای جبرانی به‌ویژه در عضلات تثبیت‌کننده لگن و پلانتارفلکسورهای ساق پا می‌شود. این یافته‌ها اهمیت ارزیابی و مداخله زودهنگام در انعطاف‌پذیری ایلیوپسواس برای حفظ کارایی حرکتی و پیشگیری از ناپایداری قامتی در سالمندان را برجسته می‌سازد.</span></span></span></span></span></span></span></em></p> سالمند , راه رفتن , مفصل هیپ , انقباض خفیف و پیوسته عضله , تست نوار عصبی عضله Aged,Gait,Hip Joint,Muscle Tonus,Electromyography, 19 28 http://goums.ac.ir/journal/browse.php?a_code=A-10-1067-4&slc_lang=fa&sid=1 Farhad Rezazadeh فرهاد رضازاده rezazadeh.farhad@uma.ac.ir 0009-0003-4190-935X No Department of Sports Biomechanics, University of Mohaghegh Ardabili, Ardabil, Iran. گروه بیومکانیک ورزشی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. Shirin Aali شیرین عالی sh.aali@cfu.ac.ir 0000-0002-8148-1883 Yes Department of Sport Science Education, Farhangian University, Tehran, Iran. گروه آموزش تربیت بدنی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. Mahsa Nabati Sefidehkhan مهسا نباتی سفیده خوان mahsanabati@uma.ac.ir 0009-0004-8649-4634 No Department of Sports Biomechanics, University of Mohaghegh Ardabili, Ardabil, Iran. گروه بیومکانیک ورزشی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. Fariborz Imani فریبرز ایمانی fariborzimani@uma.ac.ir 0009-0002-5765-1771 No Department of Sports Biomechanics, University of Mohaghegh Ardabili, Ardabil, Iran. گروه بیومکانیک ورزشی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.